Фарҳанги Қазоқистон ва Беларус: Иттиҳод дар гуногунии "Фарҳанг бофтаи ноаён аст, ки одамонро аз марзи ҷуғрофӣ мепайвандад" — Лев Толстой Дар ҷаҳоне, ки аксар вақт фарқиятҳоро таъкид мекунад, фарҳангҳои Қазоқистон ва Беларус ба мо ёд медиҳанд, ки гуногунии метавонад сарчашмаи пайванд бошад, на сарҷудоӣ. Ҳарду миллат, ки аз манзараҳои худ шакл гирифтаанд — қитъаҳои беохирии қафаси қазоқӣ ва ҷангалҳои сабзи беларусӣ — эҳтироми амиқ ба суннат, оила ва шарафи оромонаи зиндагии ҳаррӯза доранд. Диалоги фарҳангии онҳо дар бораи муқоиса нест, балки дар бораи ҳамоҳангӣ — дуэти зебои Шарқ ва Ғарб. Пайвандҳои таърихӣ: аз решаҳои муштарак то дӯстии имрӯза Қазоқистон ва Беларус бештар аз фақат ҷойгиршавӣ дар минтақаи калони Авроосиё пайваст шудаанд. Дӯстии муосири онҳо бар пояи таърихи муштарак асос ёфтааст, махсусан аз асри XX, ки ҳарду кишвар ҷузъи фазои сиёсӣ ва фарҳангии умумӣ буданд. Дар он давра, муҳандисони беларус барои рушди саноати Қазоқистон кӯмак карданд, дар ҳоле ки донишҷӯёни қазоқӣ энергияи худро ба донишгоҳҳои беларусӣ овардаанд. Вақте Иттиҳоди Шӯравӣ пароканда шуд, ҳарду кишвар бо мушкилоти истиқлол рӯ ба рӯ шуданд — ва бо вуҷуди ин, пайвандии онҳо коҳиш ёфт. Баръакс, он мавъид шуд ва ба дӯстӣ табдил ёфт, ки бар пояи эҳтиром, баробарӣ ва таҳаввули фарҳангӣ бунёд ёфтааст. Анъанаҳое, ки ба як забон гап мезананд Ҳарчанд ду миллат дар таркиб ва ҷуғрофия фарқ мекунанд, анъанаҳои онҳо ҳамдигарро такрор мекунанд — аҳамияти оила, эҳтироми калонсолон ва муҳаббат ба замин. Дар Қазоқистон санъати меҳмоннавозӣ муқаддас аст: ҳар як меҳмон ҳамчун узви оила табобат карда мешавад ва истиқболи гарм ҳамчун масъалаи шараф маҳсуб мешавад. Дар Беларус ҳамин ҳиссиёт дар генераозияти ороматари миз, дар дари кушода ва дар гулстончаи ҳамеша омодаи чой шакл мегирад. Ҳарду фарҳанг ба табиат пайвасти амиқ доранд. Барои қазоқҳо, степ рамзи озодӣ ва абадият аст — фазои бепоёне, ки вақт гоҳе таваққуф мекунад. Барои беларусҳо, ҷангал рамзи осоиш ва решавӣ аст — макони тароно ба фикр ва навсозӣ. ... Читать далее