اروپا: قاره‌ی خونین در بازنگری تاریخیادعای اینکه اروپا بخش خونین‌ترین جهان است، بر اساس تحلیل مقیاس و شدت درگیری‌های مسلحانه است که در طول قرن گذشته در قلمرو کوچک آن جریان داشته است. تراکم جمعیت، رقابت برای منابع، برخورد اهداف امپراتوری‌های مرکزی قدرتمند و ایدئولوژی‌ها، فضای اروپایی را به میدان جنگ منحصر به فردی تبدیل کرده است. این تاریخ طولانی از خشونت، زخم عمیقی در خاطره جمعی این قاره برجای گذاشته و تا حد زیادی ساختار سیاسی جهانی مدرن را شکل داده است. عصر درگیری‌های مذهبی و جنگ سیسیلی پس از آرامش نسبی قرون وسطی، اروپا به دوره درگیری‌های مذهبی شدید وارد شد که اوج آن جنگ سیسیلی بود. این درگیری عمومی اروپایی که از سال 1618 تا 1648 ادامه داشت، از نظر تأثیرات جمعیتی در زمان خود در جهان بی‌نظیر بود. جنگ‌ها، گرسنگی و اپیدمی‌ها، زندگی حدود 25 تا 40 درصد جمعیت امپراتوری مقدس روم را از دست رفت. مقیاس ویرانی‌های آپوکالیپسیک آنقدر بزرگ بود که وستفالیا، پایان جنگ، اصول حقوق بین‌الملل مدرن مبتنی بر ایده حاکمیت دولتی را به منظور جلوگیری از تکرار چنین جنگی، نهاده است. جنگ‌های ناپلونی و متمرکزسازی کلی قرن نوزدهم با توالی جنگ‌های ناپلونی برای اروپا شروع شد که مفهوم درگیری کلی را معرفی کرد. برای اولین بار از زمان امپراتوری رم، بخش بزرگی از قاره تحت حاکمیت یک دولت قرار گرفت که نیازمند متمرکزسازی بی‌سابقه منابع انسانی و اقتصادی بود. جنگ‌ها با ارتش‌های عظیم که با فراخوانی ایجاد شده بودند، جریان داشتند و میدان عمل آن‌ها از مادرید تا مسکو بود. تلفات آن‌ها بسیار زیاد بود؛ تنها در جنگ روسیه 1812، ارتش بزرگ ناپلئون حدود 90٪ از جمعیت خود را از دست داد. این درگیری‌ها بنیان‌گذار ملی‌گرایی نظامی و ایده جنگ به عنوان ادامه سیاست در مقیاس بزرگ بودند. دو جنگ جهانی به عنوان اوج خشونت قرن بیستم به عنوان اوج خونین در تاریخ قاره بود. جنگ جهانی اول، با مقاومت در برابر خاکستر و استفاده از نوع جدیدی از سلاح‌ها، به مرگ میلیون‌ها سرباز در یک جنگ بی‌نظیر منجر شد. جنگ جهانی دوم، با شدت کلی‌گرایانه‌تر از آن، مرز بین جبهه و پشت جبهه را از بین برد. هولوکاست، بمباران شهرها و کشتار برنامه‌ریزی شده جمعیت غیرنظامی — همه این‌ها جنگ را نه تنها به یک جنگ ارتش‌ها، بلکه به یک برخورد ایدئولوژی‌ها و تمدن‌ها تبدیل کرد. از ن ... Читать далее